laura

Oorvlog.

Zelfstandig gaan werken en daar heel rijk mee worden. Zo’n beetje bovenaan mijn bucket list staat dat. Eigenlijk direct onder de clichématigheden van dat mijn kind gelukkig en gezond moet blijven en mijn liefje en mijn familie ook. Maar daarna komt dus dat: rijk worden. Waarschijnlijk het doel van zo’n beetje de hele wereld, maar ik verdien het. Nou heb ik de pech dat ik niet extreem goed ben in één bepaald iets. Ja, mijn vak als journalist doe ik al jaren, met succes, maar ja, daar liggen de miljoenen nou niet echt voor het oprapen. Ik ben niet creatief met mijn handen, heb de sportiviteit van een garnaal, dus ook dáár zal ik nooit een prof mee worden en wereldster valt met mijn krakerige stem eigenlijk ook af. Bijna zou ik het opgeven en gewoon mijn hele leven doorploeteren als loonslaaf. Maar toen ineens werd het me helder: vloggen, hét nieuwe ticket tot succes en rijkdom.

Maar ook hier ben ik niet de enige en zeker niet de eerste in. Het hing al een tijdje in de lucht, maar sinds dit jaar hoor je er eigenlijk niet bij als je niet je hele hebben en houwen op dagelijkse basis via YouTube het web op flikkert. Of het nou de celebs zijn, zoals Frans Bauer, Andy en Melisa of, sinds deze week Gerard Joling, of voormalige onbekenden zoals Enzo Knol: vloggen is the key. Inmiddels is het zó hot dat de videodagboeken als paddenstoelen uit de grond vliegen. En zo gek is dat niet, want als je een beetje je best doet en behoorlijk wat views genereert, levert het je wellicht tienduizenden euro’s op. Als muziek in de oren klinkt dat. Ik wil ook.

Mijn persoonlijke vlogfavoriet is Laura Ponticorvo. Een mediameid die je waarschijnlijk nog wel kent uit Mijn Vieze, Vette, Vervelende Verloofde van RTL 5, of het laatste seizoen van Sterren Dansen op het IJs bij SBS 6. Op dit moment van schrijven heeft ze al 136 vlogs gepubliceerd, met wisselende views. Van 10.000 kijkers per video, tot ruim 100.000. En dat zijn misschien geen aantallen zoals Enzo Knol, zijn eerste vlog heeft de twee miljoen views al ruimschoots gepasseerd, het zijn prima aantallen voor onze Laura. Want naast de fee die ze krijgt voor het maken ervan, zullen er ongetwijfeld de nodige sponsordeals en andere leuke extra’s aan het vlogschap van de prachtvrouw hangen. Fascinerend vind ik het. Elke keer weer zo’n kwartiertje meekijken in iemands leven, de ene dag écht boeiender dan de andere. Je kunt het tijdverspilling noemen, ik houd het maar op mijn guilty pleasure. I love that girl.

En wat mijzelf betreft: ik kijk de kat nog maar even uit de boom. Letterlijk, want ik zie door de bomen het bos niet meer in het landschap der vloggers. Het lijkt een ware oorvlog te zijn geworden om de leukste vlogs te maken, de hoogste kijkcijfers te genereren en dus uiteindelijk de meeste pegels binnen te harken. Ik weet nou niet direct of mijn leven daar boeiend genoeg voor is, al is dat niet écht een vereiste, afgaande op mijn vlogvriendin Laura. Misschien moet ik haar eens om een cameo in die van haar vragen. Lijkt me stiekem een heel warm en veilig startpunt. Dus Laura, mag ik eens bij jou?

rutte

Heel Holland Grapt.

Voor tv-makers en journalisten was het sociale medium Twitter sowieso al nooit een gezellige plek om te vertoeven. Als de meest negatieve uitlaatklep van een beperkte groep trieste mensen vond ik altijd al dat er een veel te grote waarde aan gehangen werd. ‎Maar tegenwoordig lijkt het voor niemand meer leuk op Twitter te zijn. Alsof we er met z’n allen alleen nog maar voldoening uit halen om elkaar compleet kapot te maken online, terwijl we in het echte leven steeds minder interactie met elkaar hebben.

Het Correspondents’ Dinner wat na al bijna honderd jaar een traditie te zijn in Amerika, eindelijk is overgewaaid naar Nederland, was van te voren al gedoemd te mislukken. Volgens de social media-norm dan hè, want hoe hoog de kwaliteit ook zou zijn, op Twitter zou het met de grond gelijk gemaakt worden. En dat bleek juist te zijn. Want terwijl de zeer kundig geproduceerde grappen van Mark Rutte zowel in de zaal als thuis goed ontvangen werden, was het voor Twitter-gebruikers teveel moeite om dat ook te laten blijken. Met flauwe grappen, zure opmerkingen en een hele bak ellende werd het initiatief van Twan Huys afgefikt. Omdat het kan en omdat het schijnbaar hóórt.

Jammer, want er zijn nog steeds teveel mensen die waarde hechten aan Twitter-meningen. En tuurlijk was de avond verre van perfect. Onze Mark Rutte sloeg de plank heus af en toe mis, Dolf Jansen had niet altijd de lachers op de hand en er is ruimte voor verbetering, dat is er altijd. Maar voor een allereerste Correspondents’ Dinner zat de show gewoon goed in elkaar. ‎’Als de avond slecht valt, noem ik het gewoon Plan Samsom’, dat vind ik grappig. Net als dat onze MP de draak steekt met zijn slechte Engels. ‘Mijn buitenlandse collega’s kijken me soms gek aan als ik ze m’n little tower wil laten zien’, respect. Ook het bezoekje van Gordon, het gebrek aan een vriendin en een tekort aan een duidelijke visie komen in de speech voorbij. Als Jan Slagter vervolgens, not amused in beeld, compleet door de mangel wordt gehaald vanwege zijn vermeende jeudige minnares, is de avond helemaal perfect. Het ís ook een succes, hij heeft de zaal duidelijk ingepakt. Nadat Mark afsluit met een serieuze noot waarbij hij aanstipt dat de persvrijheid nooit in gevaar mag komen, krijgt hij zelfs een staande ovatie. Alle pluimage van de vaderlandse journalistiek stonden op voor de Minister-president die met deze uitdaging geschiedenis geschreven heeft, zijn ballen heeft laten zien en eens en voor altijd heeft bewezen wél daadkrachtig te kunnen zijn. Dat Twitter en zijn zuurtjes er weer een koude douche van maken, boeit ook deze keer totaal niet.

full_house

Full Circle.

Zo cheesy als de allernieuwste trailer van Fuller House heb je ze eigenlijk niet meer gezien sinds… nou ja, sinds de originele serie! Dus het moge duidelijk zijn: ik kan niet wachten, sterker nog: met nog maar zestien dagen te gaan tot de officiële release van de dertien nieuwe afleveringen verkeer ik in een staat van hysterie. En zeker na het zien van deze nieuwe beelden.

Want zo’n beetje alles wat je zou verwachten van de comeback zit in de trailer: de geestige Kimmy, de bekende taglines en de dramatische scènes die meer dan ooit het familiegevoel weergeven. De enige oudgediende die ontbreekt is Michelle Tanner, dat is misschien maar goed ook. Want terwijl haar tv-zussen echt behoorlijk prima zijn opgedroogd, kunnen de ietwat freaky Mary-Kate en Ashley Olsen nooit hun schattige zelf uit het origineel evenaren.

De drie actrices uit Fuller House kwamen de nieuwe beelden persoonlijk afleveren in de talkshow van Ellen. In het interview is te zien hoe hartverwarmend het trio nog steeds met elkaar omgaat en blijkt dus dat ze elkaar nooit uit het oog verloren zijn. Beste vriendinnen sinds hun kindertijd, komen dagelijks bij elkaar over de vloer en nu zijn ze twintig jaar later weer terug waar het allemaal ooit begon. Op de blauw met witte bank van Full House. Met hun collega’s van vroeger en hun gezinnetjes van nu. Prachtig vind ik dat. Full Circle. Hartstikke nodig in de gehaaste, onpersoonlijke wereld waarin we elke dag leven. Nieuwe generatie: watch and learn.

vijf_uur_show

Even Bijkomen.

Een snel rondje langs de velden tijdens een gemiddelde daytime-dag bij de Nederlandse zenders en één ding is meteen duidelijk: het is niet meer zoals het vroeger was. Toen kon je namelijk vanaf een uurtje of twee met een kopje thee op de bank en kreeg je achter elkaar Oprah, As the World Turns, Catherine en de Vijf Uur Show voorgeschoteld. Heerlijk vond ik dat altijd. En toen was ik nog niet eens de doelgroep. Nu komen we er met een uitgekauwde Dr. Phil en vooral heel veel homeshopping toch ietsje minder goed vanaf, terwijl er heus nog wel behoefte is aan tuttige gesprekken over voedsel, kleding en sterren. En vergeet dat bekende bloemetje niet.

Want praten op televisie, dat kunnen wij in Nederland goed. In de ochtend en op de late avond. Maar de middag is een beetje verlaten land geworden. Tuurlijk, er is Tijd voor MAX, maar ik heb niet het gevoel dat de gemiddelde huisvrouw- of man daar nou direct op zit te wachten. Een luchtig, actueel en informatief programma op de commerciële omroep. Laten we daar nou eens voor zorgen met z’n allen. Een comeback van de Vijf Uur Show, dat past nog helemaal in de revival-trend van 2016 ook!

Toen Koffietijd vijf jaar geleden aan een tweede leven begon waren er ook heel veel sceptici die er totaal geen vertrouwen in hadden en die allemaal dachten dat Hans en Mireille nooit vergeten konden worden. Nou dat zijn ze mooi wel. Ook al blijven de twee voorgoed in onze harten, Loretta, Quinty en Pernille hebben een prima plekje in het tv-landschap veroverd met Koffietijd. Zoiets rond de klok van vijf, dat lijkt me wel wat. En het zal best even wennen zijn om Viola Holt en Myrna Goossen niet in de luie stoelen te zien zitten met die eeuwige Rob de Nijs en Jeroen Krabbé, er zijn vast rijen presentatoren die het iconische middagmagazine een tweede leven willen geven. Niet te belegen, maar ook zeker niet te piep. Nance wellicht? Nederland komt thuis, even bijkomen, dit is de Vijf Uur Show met Nance. Yep, ik zie het helemaal voor me.

vijf_uur_show_foto

mosaic04_edit

Tientjestrouwen.

Ik ben verslaafd aan TLC. Toen onze kleine man nog écht klein was en ’s nachts ons hele huis op stelten zette, was daar altijd Say Yes to the Dress. Niet één of twee, ‎maar vier of acht afleveringen achter elkaar. Daar kon en kan ik dus nog steeds intens van genieten. Vrouwen die van het kiezen van de perfecte trouwjurk een levensdoel op zich gemaakt hebben. En daar doen ze niet alleen zelf aan mee, hele clubjes vriendinnen en familieleden gaan volledig op in de hysterie van de roesjes en het kant. Uiteindelijk gaat er aan het einde van elke aflevering een winnende jurk richting toonbank en dan komt de echte verrassing pas: het prijskaartje. Want of het nou de meest weerzinwekkende outfit of de jurk van Assepoester is, ik vind het tien van de tien keer het geld niet waard.

In dat soort dingen ben ik namelijk een echte Hollander. Je trouwt als het goed is maar één keertje, hoewel het voor elk volgende huwelijk ook op gaat: je draagt het kreng daarna nooit meer. Een soort wegstoffende zak met geld hangt er vervolgens op zolder. Dat heb ik werkelijk nooit begrepen. Zelfde idee overigens met de pakken voor de toekomstige echtgenoot hoor! Als je buiten je trouwdag nooit meer een pak draagt, waarom zou je dan honderden euro’s investeren in een Hugo Boss-kostuum? Kan je beter de huwelijksreis met een weekje verlengen met die centen.

Een Gouden Greep. Met hoofdletters. Dat vind ik de actie van ZEEMAN om met een low-budget trouwjurk op de proppen te komen. Voor dertig euro, drie tientjes dus, heb je een beeldschone trouwjurk in je kast hangen. Toegegeven, je bent niet de enige met het ding en het kan zijn dat er aan het einde van de dag een draadje uit je jurk begint te rafelen. Maar ja, aan de andere kant is het dan weer geen enkel probleem als er een drankje op je jurk terecht komt. En tijdens een regenachtige dag hoeft er niet hysterisch gejankt te worden als er een druppel modder op je ultrazijde japon spettert. In plaats daarvan breng jij jullie dag onbezorgd door en denk je alleen maar aan alle fantastische spulletjes die je gaat aanschaffen van de honderden of zelfs duizenden euro’s die je hebt bespaard.

Tijdens het typen van dit stukje is de trouwjurk in no-time uitverkocht, dit smaakt overduidelijk naar meer dunkt me. ‎Goed gedaan kapitein!
whitney_star

Lady in Red.

Ok, dus Beyoncé was dé grote heldin tijdens de Halftime Show van de vijftigste Super Bowl. Logisch, want met een beetje heftig dansen en een spetterende lichtshow ben je al snel het hoogtepunt van de avond. Waarmee ik niet zeg dat het matig was, want kom op, het is Beyoncé, maar ik heb eerder diep respect voor de tweeënhalve minuut waarin het volkslied van de Verenigde Staten gezongen moet worden. Elk kraakje in je stem en elke valse noot is dan namelijk te horen, ik zou er vooraf al een zenuwinzinking van krijgen. Voor de vijftigste editie werd Lady Gaga opgetrommeld. Een zangeres die ik persoonlijk haat, wacht, dat vind ik een te sterk woord, I’m not a fan, dat is al iets genuanceerder. Ze heeft naar mijn mening weinig talent, is inwisselbaar en eigenlijk zit er kraak noch smaak aan die vrouw.

Alleen klein probleempje met mijn zure mening over Lady Gaga: ze was briljant. Van de eerste tot de laatste seconde kwam die Star-Spangled Banner perfect uit haar fragiele strotje. Jezus, dat was goed. Voor het eerst in vijfentwintig jaar kreeg ik weer kippenvel, die laatste keer was in 1991, toen Whitney Houston geschiedenis schreef met haar versie. Sindsdien is het vaak geprobeerd, maar was het nooit zo perfect uitgevoerd, tot nu dus, door Lady Gaga. Of all people.

In interviews vooraf zei de gekkige zangeres al dat ze naar de oude opnames van Whitney luisterde en dat het bewuste optreden als kind al een enorme inspiratiebron voor haar was. Hoera, hulde, applaus, meer van dat alles. Al blijf ik bij mijn standpunt dat Lady Gaga iedereen had kunnen zijn. Zo vervangbaar als de pest, misschien nu ietsje minder. Uiteindelijk geef ik Gaga een negen, Whitney nog steeds een tien. Maar dat komt omdat Whitney dood is en Gaga nog niet. Dus ja, manieren. En ook door de outfit trouwens, als Gaga voor een trackie met bijbehorende hoofdband was gegaan in plaats van een glimmend rood Gucci-pak, was het absoluut gelijkspel tussen de twee diva’s geweest. Of nou ja, minstens een fotofinish.

bank_stach

Mama-maffia.

Internet maakt ziek, zeggen ze. En dat klopt misschien ook wel. Welk kwaaltje dan ook, ik zoek het direct online op. Maar ik moet eerlijk zeggen, de laatste anderhalf jaar is het opgehouden. Voor mezelf dan. Want sinds de geboorte van onze zoon is hij waarschijnlijk al zo’n 25 keer doodverklaard door mijn diagnose via het web. Stoppen kan ik niet, want ik vind het heerlijk om door die forums heen te scrollen, al die meningen te lezen, de discussies, de ruzies. Van moeders. Het lijkt als (aanstaande) vader namelijk wel alsof je er niet toe doet. Alsof je rol na het plaatsen van het zaadje eigenlijk al uitgespeeld is. Een gekke gewaarwording, zeker in een gezin met twee vaders.

Het begint al vroeg, in de wachtkamer van de verloskundige is gemiddeld genomen, met uitzondering van een jongetje hier of daar, geen man te bekennen. Ik vraag aan een willekeurige vrouw naast me waar haar man is. Die is er niet bij en ze vertelt me dat ze bij haar eerdere zwangerschappen ook ‘gewoon alleen ging’. Alsof ze aardappelen voor de stamppot ging halen in de supermarkt ofzo. Na wat verder rondvragen blijkt dat het maken van echo’s toch écht een vrouwenaangelegenheid is. Af en toe komt de vader mee, maar vaker dan één of twee keer kan er eigenlijk geen vrij voor genomen worden. Wauw. Misschien zijn wij dan van die enorme softies, maar ik kon werkelijk niet één kans om een kloppend hartje te horen of te zien laten schieten tijdens die negen maanden. Maar goed, kan gebeuren.

Als de bevalling er dan eenmaal op zit en je eindelijk thuis bent met je baby, is het werkelijk duizelingwekkend welke troep je − al dan niet gewenst − thuisgestuurd krijgt. Van Blue Band-bordjes tot babyblauwe (in ons geval, roze kan natuurlijk ook) mutsjes, het kan niet op. Als ik de energie had om níet volledig uitgeput in slaap te vallen op de bank, opende ik in die weken weleens zo’n pakketje. ‘GEFELICITEERD MAMA’ of ‘AAN DE GELUKKIGE MOEDER’ was in 99 procent van de gevallen de aanhef die me deed verwelkomen in het vaderschap. Uiterst geëmancipeerd trek ik me daar vrij weinig van aan hoor, maar die Blije Doos was voor mij ergens toch in één klap ietsje minder blij.

Want hoe kan het toch dat het ouderschap zelfs in 2016 nog zo’n vrouwenbolwerk is? Of het nou op het schoolplein is, het consultatiebureau of de crèche, de gemiddelde moeder kijkt me aan alsof ze een fata morgana ziet als ik met onze kleine man aan kom huppelen voor een ochtendje kinderdagverblijf. En dan die forums. Voor moeders zijn er voor mijn gevoel wel duizend. Voor vaders nul. Of nou ja, een enkele over dat het leven als alleenstaande vader heus wel meevalt. Verschrikkelijk, alsof we in één klap met de teletijdmachine van Professor Barabas zijn teruggeflitst naar het Stenen Tijdperk.

Hand. Eigen. Boezem. Ik weet dat veel vaders doen alsof het ouderschap ze niet interesseert. En misschien is dat voor sommige vaders ook wel zo en laten ze de opvoeding bewust over aan de moeder. Is een aai over de bol voor hen op z’n tijd genoeg. Maar ik denk óók dat het komt door de beeldvorming. Dat het moederen door moeders moet gebeuren omdat de kinderen door de keuze van Moeder Natuur via hen de weg naar buiten hebben gevonden, en ze er dus maar aan moeten blijven plakken. Voor veel vaders is daarmee de kous af en gaan terug naar hun biertje en partijtje voetbal.

Dat zo’n beetje elk medium voor jonge ouders zich vervolgens óók nog eens richt op alleen de moeder, tsja, dat helpt natuurlijk niet. Dus laten we op ál die forums en in ál die Blije Dozen de woorden moeder en mama vervangen door ouders. Als goed beginnetje. Het lost die Mama-maffia waarschijnlijk niet meteen op, maar het geeft het Papa Pack wel een beetje ruimte om te groeien. Alvast bedankt!

Deze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 08-02-2016.

oscar

Celdeling.

Iedereen heeft een hart. Soms is het gebroken, soms heeft het pijn en soms steelt iemand ‘m. Sommige mensen hebben een hart van steen en bij anderen is ie van goud. Die van mij is niet meer helemaal heel, mijn hart is een paar keer gebroken en heeft op weg naar het heden de nodige deukjes opgelopen. Maar hij doet het gelukkig nog meer dan prima en is niet verzuurd en gelukkig nog lang niet van steen. Dus deed mijn hart een beetje pijn toen ik de reportage over de twintigjarige Oscar Westbroek voorbij zag komen in het RTL Nieuws. Een paar maanden geleden voelde hij zich na een avondje stappen niet zo lekker. Hij ging naar de dokter, maar wat volgde was geen normale kater, het was de diagnose leukemie. Met een overlevingskans van vijftig procent. Sindsdien krijgt hij intensieve chemotherapie en wacht hij op een stamceldonor.

Een lastige operatie, de kans op een match met een wildvreemde is één op de 50.000. En in Nederland zijn er maar 82.000 stamceldonoren, ga dus maar na. Overigens is het voor Oscar al vrij kansloos, hij is namelijk half Indisch en dus kan hij geen stamcellen ontvangen van een volledig Nederlands persoon. Maar hij geeft niet op, sterker nog: hij gebruikt zijn situatie om mensen warm te laten lopen voor het worden van donor. Met succes: vierentwintig uur na de uitzending op RTL 4 hebben zich al zesduizend nieuwe stamceldonoren aangemeld bij stichting Matchis. De site lag zelfs af en toe plat vanwege de massale aanmeldingen. Misschien niet direct een redding voor Oscar, maar mijn hart begint wel echt te gloeien van dit soort acties van het volk. Op dit soort momenten ben ik trots op ons, ons Hollanders.

Ik heb lange tijd getwijfeld om stamceldonor te worden. Mijn lief heeft zich drie jaar geleden opgegeven, een heel gedoe was dat. Als homo was je namelijk lange tijd niet welkom, vanwege zogenaamd risicogedrag. Zelfs wij als oerdegelijke, getrouwde mannen zouden eventueel ziektes over kunnen brengen. Maar dat bezwaar is inmiddels weggenomen, donatie verloopt nu op basis van gedrag, niet op basis van geaardheid. Een goede zaak en dus sluit ik me per direct aan bij mijn zesduizend voorgangers. Want hoe klein de kans ook is, er ís een mogelijkheid om een leven te redden. Als volbloed Nederlander ben ik ook niet degene die Oscar uit de brand kan helpen, maar het is een begin. Laten we in eerste instantie zijn verhaal delen. En daarna massaal onze stamcellen delen. Voor Oscar, de held die de problematiek met zijn oproep ineens een héél duidelijk gezicht geeft. Maar ook voor onze naasten, voor onze kinderen. Open je hart, de rest komt vanzelf.

vend

V&Nee.

Het is sinds een maand of twee mijn vaste ritueel aan het begin van de dag geworden: op nieuwssites scrollen net zo lang ik iets te weten kom over de stand van zaken rondom het failliete V&D. Daar ben ik zeker niet de enige in, het lot van het stokoude warenhuis lijkt zo’n beetje de hele natie bezig te houden. Op zich logisch, want de gemiddelde winkelstraat ligt er al behoorlijk karig bij, denk de V&D daar ook nog eens bij weg en je hebt bijna geen reden meer om niet gewoon altijd je laptop open te klappen en direct wehkamp.nl in te vullen in de adresbalk van je browser.

Afgelopen week was het weer smullen in mijn zoekresultaten, want dankzij prima speurwerk van RTL Z lekte een interne memo uit waaruit bleek dat de eigenaar van CoolCat zijn zinnen heeft gezet op het ooit zo glansrijke V&D. Samen met Jumbo (die heeft onlangs de La Place-vestigingen gekocht) gaan ze de keten eindelijk weer eens oppoetsen. Het is nog eventjes wachten op goedkeuring van de bank, maar dan kunnen er daarna grote stappen gezet worden.

Zo moeten de vestigingen in kleine steden gesloten worden. Doetinchem, mijn hometown, heeft een prachtige V&D, maar ik wil niet eens weten hoe hun boekhouding erbij staat. Volgens mij heeft die winkel nooit een positieve balans weten te bereiken, dus daarvan sluiten de deuren ongetwijfeld definitief. Om nog maar te zwijgen over Bergen om Zoom, Beverwijk, Goes, Rijswijk, Weert en Zeist. De vestigingen die wél open kunnen blijven krijgen een hele nieuwe wind te verduren. Daarmee bedoel ik dus dat zo’n beetje alle werknemers op leeftijd hun baan verliezen en de jonge mensen mogen blijven, als ze akkoord gaan met een miezerig loontje uiteraard. Het enige wat dan nog rest is de naam V&D, die blijft in de nieuwe plannen vooralsnog bestaan. Maar ja, wat is die dan eigenlijk nog waard? De energie en passie zijn, net als de volle schappen, al een hele tijd uit de warenhuizen verdwenen. Ik kan me niet voorstellen dat dit sprookje een happy end gaat kennen. Voorlopig lijkt het warenhuis gered, maar zoals de heer Vroom en de heer Dreesmann het ooit bedoeld hebben zal het nooit meer zijn. En zo is het tijdperk V&D, ondanks dat het een nationale happening is geworden, stiekem allang voorbij.

K3_jodelen

Jodelee-eh-eh.

Het is hard werken hoor, om die spanningsboog van kinderen een beetje in beweging te houden. En belangrijker nog: die van hun ouders. Want hoe leuk de gemiddelde koter de meisjes van K3 ook vindt, uiteindelijk zijn het toch de vaders en moeders die de portemonnee moeten blijven trekken. De moeders paaien is lastig, maar met een beetje down to earth meisjes en gezellige riedeltjes kom je al een heel eind. Voor de meeste vaders telt er echter maar één ding: juist, hoe de meisjes van K3 hun jurkjes vullen.

Om die laatste reden vond Gert, die van Samson inderdaad, het vorig jaar tijd om de toch al behoorlijk belegen dames van het bizar populaire meisjesgroepje te vervangen. Lekker fris voor de kindertjes, maar laten we niet vergeten dat de papa’s ook wat te fantaseren moeten hebben, dat móet zijn gedachtegang geweest zijn. En dat moet zeker ook de insteek geweest zijn van de videoclip Jodelee, de tweede single alweer van de ‘nieuwe’ K3: Hanne, Marthe en Klaasje. Hierboven te zien in redelijk onschuldige skipakken, maar er komen ook roze jurkjes voorbij, redelijk kort, met goede decolletés.

Uiteraard kan dat natuurlijk niet zomaar, een Belgisch collectief van, uiteraard, moeders is in protest gekomen nadat de meisjes in de bewuste roze jurkjes op de Vlaams televisie verschenen. De Tiroler pakjes zijn veel te sexy voor het culturele erfgoed waar ze K3 inmiddels tot rekenen. Porno in Tirol noemen sommige kijkers het zelfs. Tsja, ik ga niet zo mee in die enorme zuurgraad aan reacties. Ook al zijn met redenen anders dan de gemiddelde K3-papa. Maar met bijna 400.000 views in vierentwintig uur en een downloadmachine die storm blijft lopen heb ik alleen maar diep respect voor de marketingstrategie van Studio 100. Na bijna twintig jaar is het merk K3 levendiger dan ooit. Met een geheel nieuwe bezetting. Dat heeft geen één meidengroep ooit weten te bereiken. Jodelee-eh-eh maar mee.