metsilas

Voor Eeuwig en Altijd.

Als ik na een hele dag zonder ook maar één moment zonder regen even afkoel in de tuin overvalt het me. Stilte. Op een paar doorweekte vogelgeluidjes is er namelijk helemaal niets te horen. Behalve het gekraak van mijn hersenen wellicht. Want ik doe een rekensommetje in mijn hoofd. En ik haat rekenen, ik kan dat ook helemaal niet. Uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat wij al zo’n drie miljoen minuten bij elkaar zijn, bijna zes jaar dus. Zes jaar met weinig van dit soort momenten, van die momenten waarop je beseft hoe het leven zonder jou zou zijn. Stil en saai. Dat vat het wel redelijk samen.

Een gekke conclusie eigenlijk, want de meeste tijd snak ik naar een momentje voor mezelf. Eventjes niet praten, met elkaar bezig zijn, maar gewoon in het vuur kijken, zoals ik dat noem. En nu ik dan zo lang ik wil in die leegte kan staren wil ik alleen maar tegen je aan liggen, terwijl je mij vertelt hoe je daagjes in het buitenland waren. Maar dat kan dus niet en erger nog: straks kruip ik voor de tweede nacht in een leeg en verlaten bed waar ik van ellende een stapel kussens bij elkaar heb geveegd om toch nog ergens rust in te vinden. Ook alweer zo’n misvatting, ik dacht dat het wel lekker zou zijn, een nachtje met het hele bed voor mezelf, nou nee. Heb werkelijk geen oog dichtgedaan.

In die drie miljoen minuten dat wij samen zijn zitten héél veel fantastische momenten, een paar bizarre en indrukwekkende ervaringen, zoals ons huwelijk en de geboorte van onze zoon, ons wondertje. En natuurlijk zitten er ook een paar diep ellendige minuten, uren of zelfs dagen tussen. Die ik eigenlijk alweer vergeten ben, maar ze zijn er wel. Van die momenten waarop ik eventjes dacht dat ik misschien wel weer alleen zou willen zijn. Zonder jou. Dat ik het wij eventjes niet meer zag, maar heel egoïstisch mijn eigen leven wilde leiden. Gelukkig hebben wij het in die drie miljoen minuten altijd weer weten te redden. En heb ik me in deze ene minuut hier buiten in de tuin weer honderd procent helder voor de geest waarom: voor eeuwig en altijd. Dat hebben we namelijk afgesproken op onze trouwdag. En behalve dat is zelfs één dag zonder jou eigenlijk al veel te lang. Je bent mijn grote liefde, de vader van mijn zoon en de enige die het al die drie miljoen minuten met mijn behoorlijk extreme persoonlijkheid heeft vol weten te houden. In gedachten geef ik je drie miljoen kusjes en ben ik je meer dan dankbaar dat ik dankzij jou nooit meer écht alleen wil en hoef te zijn.

tumblr_o6yu33c62f1thd9h1o1_1280

de_graafschap

Superkneuzen.

Zo’n beetje elke zoekopdracht op De Graafschap levert momenteel ellende op. Na het intoetsen op Google kom ik respectievelijk de woorden rellen, degradatie, rechtszaak en supportersgeweld tegen. Een opvallende ontwikkeling, want ik blaas op elk feestje behoorlijk hoog van de toren dat wij als Achterhoekers zo gewoontjes zijn gebleven. Dat ik overdag geniet van de hectiek van de grote stad, maar dat ik pas echt tot rust kom als ik de groene weilanden van de provincie weer in het vizier heb. De meeste punten van mijn gebruikelijke betoog kloppen nog steeds hoor, maar titel Superboeren moet wellicht maar eventjes in de ijskast. Net als ‘de trots van de Achterhoek’ trouwens. Het afvoerputje van de Achterhoek is momenteel een betere benaming, of simpelweg de Superkneuzen van het seizoen.

De problemen begonnen met de gênante wedstrijduitslagen tegen Go Ahead Eagles afgelopen week. Het eerste verlies en het tweede gelijkspel kwamen dan wellicht als een mokerslag aan, maar ja, daar ga je als een man met ballen gewoon classy mee om. Accepteren en doorgaan met je leven denk ik dan, maar in plaats daarvan werd er geknokt op het veld van De Vijverberg, waardoor een aantal spelers van Go Ahead Eagles hun overwinning in de ziekenboek moesten vieren. Degradatie naar de Jupiler League is dan nog een te lichte straf, gewoon boycotten die hele handel.

Je zou dan ook denken dat De Graafschap zijn wonden likt en zich met het schaamrood op de kaken de komende tijd eventjes koest gaat houden. Nou nee, want omdat FC Twente zeer waarschijnlijk níet in de Eredivisie speelt komend seizoen, is De Graafschap als verliezend finalist in de play-offs de eerste gegadigde om dat plekje op te vullen. Maar ja, die beslissing van de KNVB moet nog voor het gerecht en tot die tijd hangt het lot van de zogenaamde Superboeren dus nog van onzekerheid aan elkaar. Dan zou je dus kunnen denken dat je als De Graafschap blij bent met zo’n unieke en eigenlijk onverdiende kans, maar ook dát is niet het geval. Want om zo snel mogelijk te weten waar ze aan toe zijn wil de Doetinchemse voetbalclub nu óók naar de rechter stappen om de meer dan terecht gekregen degradatie ongedaan te maken. De omgekeerde wereld als je het mij vraagt, op de blote knietjes bidden voor een goede afloop is naar mijn idee een beter scenario. En bosjes bloemen geen plukken om de gênante taferelen van afgelopen weekend enigszins goed te maken. Ik draag mijn hometown Doetinchem altijd een behoorlijk warm hart toe en ben serieus méér dan trots op de prestaties van De Graafschap. Maar voorlopig eventjes niet.

stach_auto

Jongen.

Mijn liefje wilde het liever niet. En de moeder van Stach wilde het al helemaal niet. Maar ja, ik was vrij duidelijk: de techniek was er, dus waarom zou je dan niet willen weten wat het geslacht van je ongeboren baby is? Dus – in tegenstelling tot de meeste andere dingen in mijn leven – kreeg ik mijn zin. We zouden na zestien weken zwangerschap te horen krijgen wat ons wondertje zou worden! Terwijl ik in mijn gedachten de vlechtjes al had bedacht en het poppenhuis al had ingericht, liet de echo vrijwel niets aan de verbeelding over: er zat toch echt een piemeltje aan onze dochter. Mijn eerste reactie was dan ook ietwat matig, teleurgesteld bijna. Want wat had ik als niet-voetballiefhebber en absolute autokennisloze zelf nou aan een zoon te bieden?

Meer dan genoeg, blijkt nu. Want onze zoon is een echte jongen. Zijn eerste woordje was auto en hij heeft op een gemiddelde dag meer zand in zijn kleren dan er in de zandbak ligt. Heerlijk, ik geniet van werkelijk elke seconde. Als we samen naar de langs zoevende bussen kijken of als we tijdens het vijf minuten durende loopje naar de supermarkt bij elke wieldop van een auto moeten stoppen voor een grondige inspectie, vind ik dat fantastisch. Toegegeven, met mijn geheime liefde voor K3, de kleur roze en barbies kan ik bij onze zoon waarschijnlijk nooit terecht, maar dat is prima.

Want ergens vind ik het ook wel fijn dat ie, zo op het eerste gezicht dan, behoorlijk mannelijk is. Het is namelijk te bizar voor woorden, maar er zijn serieus nog steeds mensen die aan mij vragen of ik niet bang ben of onze zoon wellicht homo zou kunnen worden met twee vaders. Juist, alsof wij hele dagen met boa’s door het huis lopen en luisteren naar muziek van The Village People in de hoop dat het bij onze zoon blijft plakken. Terwijl ik niet weet of ik moet lachen of huilen, leg ik uit dat ons gezin eigenlijk net zo gewoon is als elk ander gezin, tot het burgerlijke af. Ik zie de teleurstelling bij het publiek in de ogen.

En mocht die kleine Stach van ons ondanks zijn ultiem jongensachtige eerste levensjaren ooit met de mededeling komen dat ie op jongens valt, net als zijn papa’s, dan ben ik uiteraard meer dan trots. Al hoop ik dan wel dat hij begrijpt dat ie dat dan vanaf zijn geboorte af aan al was, op die ene echo van zestien weken dus al, en dat het niet veroorzaakt is door zijn opvoeding. Tegen die tijd denk ik toch dat we het stadium van suffige aannames wel gepasseerd zijn.

Deze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 23-05-2016.

britney_billboard

Baby One More Time.

In een tijd dat de muziekindustrie steeds minder écht grote sterren oplevert zijn de Amerikaanse Billboard Awards een verademing. Met een heuse rode loper viert de avondvullende show de toppers die het afgelopen jaar het meest in de schijnwerpers hebben gestaan. Maar uiteraard worden ook de sterren die wellicht niet de grootste hits scoorden, maar er wél mogen zijn, niet vergeten. Daar is namelijk de Millennium Award voor in het leven geroepen, die is tot nu toe nog maar door twee artiesten binnengesleept: Beyoncé kreeg ‘m in 2011, Whitney Houston mocht het beeldje in 2012 ophalen. Helaas was ze toen al overleden, dus was de eer aan haar dochter, die inmiddels óók dood is. Maar geen treurige verhalen verder, want na een aantal jaar afwezigheid is de prijs terug en is er een derde winnares gekroond, niemand minder dan mijn heldin Britney Spears.

Want dit is ze, zelfs na bijna twintig jaar, nog steeds. Toen ik in 1998 nog een onzekere puber was draaide ik haar muziek al grijs. En nu, als volwassen echtgenoot en vader zit ik heus nog vaak genoeg achter het stuur mee te zingen met ‘mijn’ Britney. Natuurlijk, het zijn voornamelijk de oude hits zoals Sometimes, Crazy, Lucky, Stronger, Toxic en Everytime waar ik helemaal op los ga, het materiaal van de laatste jaren is, om het lief uit te drukken, niet echt om over naar huis te schrijven. Daarnaast was het lange tijd heus niet makkelijk om fan te blijven van Britney Spears. Met kaalgeschoren hoofd en een vadsige vriend kon ze het ordinaire trailer trash imago een aantal jaar niet echt van zich afschudden. Maar ze herpakte zich en staat nu al een behoorlijke tijd met gigantisch veel succes in Las Vegas op de planken met haar greatest hits-show Piece of Me. Maar voor de fans kan het geluk niet op, want na het belabberde album Britney Jean uit 2013, schijnt er na de zomer een onwijs briljant en fantastisch negende album te verschijnen. Redenen genoeg dus om deze Millennium Award te ontvangen.

Ons aller Britney Spears krijgt heus nog wel vaker een prijsje, maar die komt ze dan ophalen, geeft een laffe speech en weg is de meid weer. Maar deze keer heeft ze absoluut al mijn verwachtingen overtroffen en gaf ze een wervelende show weg met haar grootste hits. Sterker nog: Britney was de openingsact van de Billboard Awards 2016! En daarin zag ik behalve flitsende dansmoves een soort energie terug, die ik lange tijd niet bij het zangvogeltje gezien heb. Alsof ze het daadwerkelijk naar haar zin heeft tijdens het optreden en niet ondertussen alvast aan het nadenken is over haar eerstvolgende bestelling bij de plaatselijke Starbucks. Daar krijg ik dus behoorlijk de kriebeltjes van in mijn buik. Meer dan verdiend die award. It’s fucking Britney bitches. And she’s back.

robbie_rogers

Aan de Bal.

De wereld slaakte een klein gilletje van opwinding toen de Amerikaanse profvoetballer Robbie Rogers vier jaar geleden uit de kast kwam. Of nou ja misschien niet de hele wereld, ík in ieder geval wel. Heel hard. En niet alleen om het goede nieuws voor de sportwereld, het feit dat het aantal shirtloze foto’s op zijn Instagram-account vanaf dat moment extreem toenam had er wellicht ook iets mee te maken. Inmiddels is hij gelukkiger dan ooit, is ie al een paar jaar samen met Hollywood-producer Greg Berlanti en kregen ze, via een draagmoeder, begin dit jaar een zoon. Hoe dan ook, het was een stoere beslissing om te nemen in een wereld waar een normaal iets als homoseksualiteit nog steeds taboe is. Waarom weet niemand, maar waarschijnlijk hebben de fans en de enorme sponsordeals er iets mee te maken.

Met het EK in aantocht is het tijd om de balans op te maken en het is eigenlijk frustrerend om te ontdekken dat er sinds de coming-out van Robbie Rogers in 2013 niet één noemenswaardige voetballer aan het rijtje is toegevoegd. Dat zou kunnen komen omdat er simpelweg niet meer zijn, maar het lijkt me logischer om aan te nemen dat de omstandigheden bij voetbalclubs voor homo’s nog steeds dusdanig beroerd zijn dat het niet de moeite waard is om je ware zelf te laten zien. Suf eigenlijk.

Robbie Rogers kwam zelf ook tot die schokkende conclusie toen hij afgelopen week op de bank zat bij Chelsea Handler in haar nieuwe talkshow Chelsea voor Netflix. Hij vertelde dat ie hoopt op een betere toekomst en dat ie verwacht dat het, hoe langzaam ook, uiteindelijk wel gaat veranderen. Het gay-icoon van de voetballerij had overigens ook nog wat gal te spuwen over het WK in Rusland, die festiviteiten gaan daar namelijk in 2018 plaatsvinden. ‘Een stelletje oude, racistische en homofobische mannen’ noemde hij de beslissingsmakers van de FIFA. Je kan het je bijna niet voorstellen, maar mócht Robbie op de één of andere manier in Rusland terecht komen tijdens het WK, dan zou hij er alles aan doen om te laten zien dat ie homo is, tot glitters en een tiara aan toe. Of dat laatste nou de beste oplossing is weet ik niet direct, maar de beste man staat ergens voor. Hij is aan de bal. En dat is meer dan de meeste voetballers, homo of niet, kunnen zeggen. Ik ben fan. En écht niet alleen om dat sixpack.

eric_arnold

In het Harnas.

Op 29 mei 1953 lukte het een 33-jarige man uit Nieuw-Zeeland voor het eerst in de geschiedenis van de mensheid om de Mount Everest succesvol te beklimmen. Hij was niet de eerste die dat deed en zeker niet de laatste. Want in de jaren die volgden hebben al zo’n 4000 mensen geprobeerd om de gigantische berg te beklimmen, de meeste pogingen mislukten en in die ruim zestig jaar zijn er al meer dan 200 mensen omgekomen tijdens hun barre tocht. De mogelijkheden om aan je einde te komen zijn dan ook eindeloos: je kunt versplinterd worden door de keiharde rotsen, of simpelweg stikken omdat de zuurstof in de berglucht op is. Alles boven de 8000 meter hoogte staat namelijk bekend als de zone des doods. Veel lichamen worden nooit gevonden, andere lichamen liggen er na al die jaren nog steeds en worden door de levende klimmers bizar genoeg gebruikt als richtingaanwijzers.

De Nederlandse Eric Arnold was één van die vele bergbeklimmers die ondanks het extreme gevaar, toch aangetrokken bleef door de Mount Everest. Afgelopen week behaalde hij op 35-jarige leeftijd eindelijk die felbegeerde top van die berg, zijn vijfde poging. Eentje die volgens hem moest lukken, nadat ie zijn vorige poging 250 meter voor het eindpunt moest afbreken vanwege bevroren vingers en ogen. Deze keer lukt het hem dus wél, maar de prijs voor de prestatie was niet mals: vierentwintig uur later was hij dood. Een gebrek aan zuurstof en een temperatuur van -30 graden werden hem uiteindelijk fataal. Net als een Australische vrouw trouwens, die in dezelfde groep zat, zij stierf een dag later ook aan dezelfde verschijnselen als Eric.

Ik heb geen extreme passie voor iets, of nou ja, waar ik voor zou willen sterven althans. Ja, ik zou een kogel tegenhouden voor mijn zoon, maar zo’n ultiem levensdoel bereiken zelfs als het ten koste gaat van je eigen leven, nooit. Maar ik veroordeel het niet, sterker nog: ergens snap ik het wel. In oude interviews geeft Eric Arnold dat ook aan, hij kende de gevaren heus wel, maar zag dat niet als een doodsverlangen, maar eerder als een soort levensdrift. Want hoe dichter je bij de dood komt, hoe mooier het leven voor een bergbeklimmer waarschijnlijk is. Ik kan me dan bijna voorstellen hoe ultiem gelukkig je moet zijn als je dat doel dan uiteindelijk bereikt. Ook al voel je je handen niet meer en kan je niet meer zonder hulp ademhalen. Tsja, geef mijn portie maar aan iemand anders, maar voor iemand als Eric Arnold en al die andere in het harnas gestorven helden, kan ik niets anders dan onwijs veel respect hebben.

man_candy

Man Candy.

Dankzij onder andere Caitlyn Jenner en Laverne Cox heeft transseksualiteit vorig jaar een enorme vlucht genomen. De acceptie ervan neemt steeds grotere vormen aan, al valt er nog heel erg veel te verbeteren. Maar het grappige is dat ik bij transmensen altijd direct denk aan een man die een vrouw probeert te worden, omgekeerd komt het natuurlijk net zo vaak voor, maar ik kende daar dus niet echt voorbeelden van. Tot nu, want deze maand staat het Amerikaanse model Laith Ashley op de cover van het blad Attitude. Onwijze man candy, maar ging tot twee jaar geleden nog door het leven als vrouw.

Hij brak in het voor jaar van 2014 door als model, toen hij dus pas nét begonnen was met zijn transitie tot man. Net als zo’n beetje iedereen die zich anders gedraagt dan de massa kreeg hij gigantisch veel kritiek te verduren en wilde eigenlijk niet meer leven. Maar dankzij een familie die hem steunde is hij waar hij nu is. Een gigantisch rolmodel en voorbeeld voor jonge mensen die zó met zichzelf in de knoop zitten, dat ze er liever een einde aan willen maken. Juist die mensen moeten door blijven knokken en zich laten inspireren door prachtige types zoals deze Laith Ashley.

En naast deze serieuze boodschap, ook nog een boodschap recht uit het hart: JEZUS WAT IS DEZE GOED GELUKT! Het blijft vaak toch een man met make-up en op hakken of een wat verwijfde man zonder baard als het andersom is. Maar deze persoon is pure perfectie, van binnen en van buiten. Leef je leven zoals jij het wil, niet zoals de mensen om je heen het liever zouden zien. Amen.

cher_70

Living Proof.

Het is nog maar drie jaar geleden dat er een golf van rouw over social media gaat als blijkt dat de iconische superster Cher op 67-jarige leeftijd overleden is. Alleen, klein detail, ze was helemaal niet dood. Fans wereldwijd waren een beetje in de war door de hashtag #nowthatchersdead die dus helemaal niets met Cher te maken had, maar met het overlijden van Margaret Thatcher, de voormalige Britse prime minister. Inmiddels is de eeuwige diva nog steeds onder ons, sterker nog: ze blaast vandaag zeventig kaarsjes uit. De onverwoestbare Cher is 70! Al zeg ik dat niet hardop.

Toegegeven, de overjarige zangeres staat misschien niet meer zo in het middelpunt van de belangstelling als in haar piekjaren, maar ze nog stééds de enige artiest die een nummer één hit heeft gehad in de afgelopen zes eeuwen. Daarnaast heeft ze als enige celeb in de wereld zowel een Academy Award, een Emmy, een Grammy én een Golden Globe in haar prijzenkast staan. Want Cher doet het niet alleen onverdienstelijk als zangeres, maar óók als actrice, zakenvrouw en eigenlijk vooral als leuk mens. Wat mij betreft is ze ook de koningin van Twitter, ze heeft namelijk geen idee wat ze aan het doen is, waardoor eigenlijk alles wat online verschijnt puur en echt is. Daarnaast is het best verfrissend dat in een tijd waar het enige icoon na het andere omvalt, er toch eentje bij ons blijft. Wellicht moeten we overwegen om een officiele feestdag voor Cher in het leven te roepen op 20 mei. Cher Day, heeft wel wat vind ik.

Het laatste album van Cher dateert alweer uit 2013, terwijl de plaat die daarvoor verscheen uit 2001 kwam. Als de birthday girl dit tempo blijft aanhouden, kunnen we pas in 2025 weer nieuw materiaal van haar verwachten. Boeit mij niks, áls ze maar muziek blijft maken. Of in ieder geval blijft leven, want een wereld met Cher er in, is wel echt een leukere.

sugar_film

Klaar als een Klontje.

Dat teveel geraffineerde suikers niet goed voor ons zijn dat weten we inmiddels wel. Dus als je door het leven gaat zonder snoep, frisdrank en chocolade dan zou je denken wel zo’n beetje uit de gevarenzone te zijn. Nou, niet helemaal. Of eigenlijk helemaal niet. Want zelfs als je de hele dag alléén maar producten eet met het zogenaamde ‘gezond leven’-vinkje, heb je de kans om, als je niet uitkijkt, toch gewoon zo’n vijftig eetlepels per dag binnen te krijgen. Yoghurt, vruchtensap, maar ook biologische kip en mosterd. Overal is suiker aan toegevoegd.

Suiker is een goedkope grondstof en dus onwijs fijn om je wat matte gerecht mee op te lappen. En de fabrikanten gebruiken daar een creatieve methode voor, ze zetten niet gewoon suiker op de verpakking, maar gebruiken bijvoorbeeld tien verschillende varianten, waardoor het weinig lijkt. Maar in Nederland krijgen we toch gemiddeld vijfentwintig suikerklontjes binnen, terwijl de Wereldgezondheidsorganisatie adviseert om het bij maximaal zes te houden. Oepsie. Ik ben zelf ook eens gaan tellen en zat na de lunch al aan die vijfentwintig, terwijl ik geen snoepwinkel heb gezien. Het verklaart direct mijn kribbige humeur, mijn hoge irritatielevel en extreme vermoeidheid. Ik leef gewoon de hele dag van Sugar Rush naar Sugar Rush. Yikes.

De Australische regisseur en acteur Damon Gameau maakte in 2014 de documentaire That Sugar Film over dit steeds groter wordende probleem, waar ook in Nederland steeds meer tegenstand voor ontstaat. Hij kwam in twee maanden bijna negen kilo aan door tijdens zijn onderzoek dagelijks veertig suikerklontjes tot zich te nemen, het gemiddelde aantal in zijn thuisland. Het is écht heel shocking om te zien dat de industrie overal suiker in stopt, omdat wij dat als consument nou eenmaal lekker vinden. Dat je er een wandelend wrak door bent en dat je binnen no-time leververvetting oploopt is op geen enkele verpakking terug te vinden. Een bizarre eyeopener, met een allesbehalve zoete nasmaak. That Sugar Film is dus al twee jaar oud, maar draait nu pas in de Nederlandse bioscopen. Zien!

student_toilet

Huisgekloot.

Het was voor mij niet echt een moeilijke keuze om op kamers te gaan wonen toen ik achttien was en ging studeren. Want toegegeven, ik vond het heerlijk thuis, maar vond dat twee uur treinen elke dag niet zo’n fijn vooruitzicht. Daarnaast ging ik journalistiek doen in het bruisende Zwolle, waar de huurprijzen een fractie waren van die in de grote steden. Fantastische tijd vond ik het, wel een beetje een ranzige tijd, want schoonmaakroosters kenden we niet echt in ons huis, gelukkig was ons toilet bruin betegeld zodat de ellende allemaal niet zo opviel. En na een jaartje of vier was het allemaal ook wel weer genoeg geweest hoor, een eigen douche en toilet stonden ineens best hoog op de prioriteitenlijst.

Tegenwoordig is het allemaal anders.  De stijgende huurkosten en de gelijk blijvende salarissen zorgen ervoor dat steeds meer mensen vooral in de grote steden ook na hun opleiding in een studentenhuis blijven plakken. Of gaan voor een huisgenoot. Dat kan natuurlijk een succesverhaal zijn zoals in Friends, maar twee mensen die samen in één huis leven, kunnen elkaar ook gewoon compleet kapot maken.

In dit artikel van VICE is een rijtje ongelukkigen opgesomd die het niet helemaal getroffen hebben met hun roomie. Van stiekem masturberen op bed tot het in brand steken van een huis. Het zet voor mij het harde werken elke dag wel direct in perspectief. En ik heb het stiekem best getroffen met die man en kind van mij. Beste housemates evah.