oscar

Celdeling.

Iedereen heeft een hart. Soms is het gebroken, soms heeft het pijn en soms steelt iemand ‘m. Sommige mensen hebben een hart van steen en bij anderen is ie van goud. Die van mij is niet meer helemaal heel, mijn hart is een paar keer gebroken en heeft op weg naar het heden de nodige deukjes opgelopen. Maar hij doet het gelukkig nog meer dan prima en is niet verzuurd en gelukkig nog lang niet van steen. Dus deed mijn hart een beetje pijn toen ik de reportage over de twintigjarige Oscar Westbroek voorbij zag komen in het RTL Nieuws. Een paar maanden geleden voelde hij zich na een avondje stappen niet zo lekker. Hij ging naar de dokter, maar wat volgde was geen normale kater, het was de diagnose leukemie. Met een overlevingskans van vijftig procent. Sindsdien krijgt hij intensieve chemotherapie en wacht hij op een stamceldonor.

Een lastige operatie, de kans op een match met een wildvreemde is één op de 50.000. En in Nederland zijn er maar 82.000 stamceldonoren, ga dus maar na. Overigens is het voor Oscar al vrij kansloos, hij is namelijk half Indisch en dus kan hij geen stamcellen ontvangen van een volledig Nederlands persoon. Maar hij geeft niet op, sterker nog: hij gebruikt zijn situatie om mensen warm te laten lopen voor het worden van donor. Met succes: vierentwintig uur na de uitzending op RTL 4 hebben zich al zesduizend nieuwe stamceldonoren aangemeld bij stichting Matchis. De site lag zelfs af en toe plat vanwege de massale aanmeldingen. Misschien niet direct een redding voor Oscar, maar mijn hart begint wel echt te gloeien van dit soort acties van het volk. Op dit soort momenten ben ik trots op ons, ons Hollanders.

Ik heb lange tijd getwijfeld om stamceldonor te worden. Mijn lief heeft zich drie jaar geleden opgegeven, een heel gedoe was dat. Als homo was je namelijk lange tijd niet welkom, vanwege zogenaamd risicogedrag. Zelfs wij als oerdegelijke, getrouwde mannen zouden eventueel ziektes over kunnen brengen. Maar dat bezwaar is inmiddels weggenomen, donatie verloopt nu op basis van gedrag, niet op basis van geaardheid. Een goede zaak en dus sluit ik me per direct aan bij mijn zesduizend voorgangers. Want hoe klein de kans ook is, er ís een mogelijkheid om een leven te redden. Als volbloed Nederlander ben ik ook niet degene die Oscar uit de brand kan helpen, maar het is een begin. Laten we in eerste instantie zijn verhaal delen. En daarna massaal onze stamcellen delen. Voor Oscar, de held die de problematiek met zijn oproep ineens een héél duidelijk gezicht geeft. Maar ook voor onze naasten, voor onze kinderen. Open je hart, de rest komt vanzelf.

vend

V&Nee.

Het is sinds een maand of twee mijn vaste ritueel aan het begin van de dag geworden: op nieuwssites scrollen net zo lang ik iets te weten kom over de stand van zaken rondom het failliete V&D. Daar ben ik zeker niet de enige in, het lot van het stokoude warenhuis lijkt zo’n beetje de hele natie bezig te houden. Op zich logisch, want de gemiddelde winkelstraat ligt er al behoorlijk karig bij, denk de V&D daar ook nog eens bij weg en je hebt bijna geen reden meer om niet gewoon altijd je laptop open te klappen en direct wehkamp.nl in te vullen in de adresbalk van je browser.

Afgelopen week was het weer smullen in mijn zoekresultaten, want dankzij prima speurwerk van RTL Z lekte een interne memo uit waaruit bleek dat de eigenaar van CoolCat zijn zinnen heeft gezet op het ooit zo glansrijke V&D. Samen met Jumbo (die heeft onlangs de La Place-vestigingen gekocht) gaan ze de keten eindelijk weer eens oppoetsen. Het is nog eventjes wachten op goedkeuring van de bank, maar dan kunnen er daarna grote stappen gezet worden.

Zo moeten de vestigingen in kleine steden gesloten worden. Doetinchem, mijn hometown, heeft een prachtige V&D, maar ik wil niet eens weten hoe hun boekhouding erbij staat. Volgens mij heeft die winkel nooit een positieve balans weten te bereiken, dus daarvan sluiten de deuren ongetwijfeld definitief. Om nog maar te zwijgen over Bergen om Zoom, Beverwijk, Goes, Rijswijk, Weert en Zeist. De vestigingen die wél open kunnen blijven krijgen een hele nieuwe wind te verduren. Daarmee bedoel ik dus dat zo’n beetje alle werknemers op leeftijd hun baan verliezen en de jonge mensen mogen blijven, als ze akkoord gaan met een miezerig loontje uiteraard. Het enige wat dan nog rest is de naam V&D, die blijft in de nieuwe plannen vooralsnog bestaan. Maar ja, wat is die dan eigenlijk nog waard? De energie en passie zijn, net als de volle schappen, al een hele tijd uit de warenhuizen verdwenen. Ik kan me niet voorstellen dat dit sprookje een happy end gaat kennen. Voorlopig lijkt het warenhuis gered, maar zoals de heer Vroom en de heer Dreesmann het ooit bedoeld hebben zal het nooit meer zijn. En zo is het tijdperk V&D, ondanks dat het een nationale happening is geworden, stiekem allang voorbij.

K3_jodelen

Jodelee-eh-eh.

Het is hard werken hoor, om die spanningsboog van kinderen een beetje in beweging te houden. En belangrijker nog: die van hun ouders. Want hoe leuk de gemiddelde koter de meisjes van K3 ook vindt, uiteindelijk zijn het toch de vaders en moeders die de portemonnee moeten blijven trekken. De moeders paaien is lastig, maar met een beetje down to earth meisjes en gezellige riedeltjes kom je al een heel eind. Voor de meeste vaders telt er echter maar één ding: juist, hoe de meisjes van K3 hun jurkjes vullen.

Om die laatste reden vond Gert, die van Samson inderdaad, het vorig jaar tijd om de toch al behoorlijk belegen dames van het bizar populaire meisjesgroepje te vervangen. Lekker fris voor de kindertjes, maar laten we niet vergeten dat de papa’s ook wat te fantaseren moeten hebben, dat móet zijn gedachtegang geweest zijn. En dat moet zeker ook de insteek geweest zijn van de videoclip Jodelee, de tweede single alweer van de ‘nieuwe’ K3: Hanne, Marthe en Klaasje. Hierboven te zien in redelijk onschuldige skipakken, maar er komen ook roze jurkjes voorbij, redelijk kort, met goede decolletés.

Uiteraard kan dat natuurlijk niet zomaar, een Belgisch collectief van, uiteraard, moeders is in protest gekomen nadat de meisjes in de bewuste roze jurkjes op de Vlaams televisie verschenen. De Tiroler pakjes zijn veel te sexy voor het culturele erfgoed waar ze K3 inmiddels tot rekenen. Porno in Tirol noemen sommige kijkers het zelfs. Tsja, ik ga niet zo mee in die enorme zuurgraad aan reacties. Ook al zijn met redenen anders dan de gemiddelde K3-papa. Maar met bijna 400.000 views in vierentwintig uur en een downloadmachine die storm blijft lopen heb ik alleen maar diep respect voor de marketingstrategie van Studio 100. Na bijna twintig jaar is het merk K3 levendiger dan ooit. Met een geheel nieuwe bezetting. Dat heeft geen één meidengroep ooit weten te bereiken. Jodelee-eh-eh maar mee.

Chanel

Coco Chanel.

Als Nicole Marrow, zo is ze ooit geboren, maar waarschijnlijk ken je haar nu alleen als Coco Austin. Mocht je haar überhaupt kennen, geen schande als je dat niet doet. Het is een model/realityster/Playboybunny, tevens getrouwd met Ice-T. Sommige mensen zijn geboren met klasse, anderen weer niet. En sommige mensen gaan zó onwijs overboard met hun wansmaak, dat het bijna grappig is. Coco behoort overduidelijk tot die laatste categorie. Dat deed ze altijd al, maar sinds ze eind vorig jaar moeder is geworden lijkt ze het alleen maar bonter te maken.

De ene na de andere selfie slingert ze het internet op. Meestal van zichzelf en haar borsten, maar nu bungelt er ook steeds een baby bij op die bloedordinaire plaatjes. Chanel heet ze trouwens. Logisch, Coco en Chanel, je verzint het niet. Afgelopen week prijkte het onschuldige kind met twee fonkelnieuwe oorbelletjes op social media. Echte oorbellen. Met gaatjes. Hele volksstammen verklaarden de moeder voor gek, zelf is ze zich van geen kwaad bewust. Dat ze zelf leeft als het wandelende toonbeeld van wansmaak moet ze zelf weten, maar je dochter van drie maanden laten verminken, ik vind het nogal wat. Het blijft de eeuwige discussie, wanneer begin je met zoiets. Daar durf ik geen uitspraken over te doen, maar dat het kind het woord oorbel op z’n minst zelf kan uitspreken lijkt me wel een vereiste. Ik vind het zielig.

Lachen, dat moet ik om Coco. Om haar domheid, om haar vreselijke oppervlakkigheid en om het feit dat ze haar dochter als een accessoire gebruikt. Stiekem doen we dat als ouders allemaal tot op bepaalde hoogte, met de leukste kleertjes op het schoolplein en willen pronken met de hipste schoentjes. Kan allemaal geen kwaad natuurlijk en in ons geval hoeft onze zoon Stach zich geen seconde te schamen voor de toch al extreem beperkte foto’s die wij met de buitenwereld delen. Aan de andere kant, Chanel kan straks wel terugkijken naar de kiekjes van haar mama Coco waarbij talloze mannen zich achter de computer af aan het trekken waren. Dat ze daarbij zelf over de schouder van haar moeder hing maakt haar misschien wel extra trots. De appel valt tenslotte nooit ver van de boom. Yikes.

Coco

Travolta

Face Off.

Plastische chirurgie. Het kan heel nuttig zijn, tenzij je geen maat weet te houden, dan is het een lelijke verslaving waar niets dan ellende van komt. Dat is mijn bescheiden mening uiteraard, daarom begin ik er waarschijnlijk nooit aan als mijn gezicht begint leeg te lopen, want dan zou ik meteen alles grondig laten verbouwen, dat wil ik graag voorkomen.

John Travolta is duidelijk een andere weg ingeslagen: die van totale ontkenning dat ik een man van boven de zestig ben. Aflopen week keerde hij na lange tijd weer terug in een rol op televisie, bijna niet te herkennen. Toegegeven, hij speelde Robert Shapiro, de gehaaide advocaat van O.J. Simpson, maar buiten make-up was overduidelijk te zien dat de man van voor tot achter strakgetrokken is. De vroegere huid van zijn onderkin zit nu waarschijnlijk ergens bij zijn navel, lieve hemel. Geen gezicht.

Ik snap het heus wel, in Hollywood tel je als oud vel gewoon niet meer zo snel mee. Maar John Travolta, come on, als er iemand gracieus oud had kunnen worden was hij het wel. De originele, stoere en megaknappe Danny Zuko uit Grease was nu nog net zo sexy geweest, een beetje grijzer misschien, maar nog steeds hot. Als Mr. Sheffield uit The Nanny zeg maar. Nu is het een blanke versie van The Mask met ook nog eens een belachelijke pruik waar Donald Trump nog niet eens mee weg zou komen. Jammer vind ik dat, want ik kon eigenlijk niet meer normaal naar Mister Travolta kijken. Of ie goed acteerde weet ik dus niet eens, ik bleef maar gefascineerd door die clownsmond van ‘m. Ik vind eigenlijk dat ze acteurs moeten verbieden om zichzelf te laten verbouwen, want hoe kun je nou iemand realistisch spelen als je een wandelend wassen beeld bent geworden? En het ergste van alles: we zullen nooit weten hoe het had kunnen zijn. We zullen nooit weten hoe John Travolta er in de ogen van Moeder Natuur als oud mannetje uit had moeten zien. Nou ja, het is zijn leven, maar ik zou het script van The Phantom of the Opera naar de beste man sturen. Daar komt zijn vreselijke voorkomen denk ik nog wél tot z’n recht.

viceland

Viceland.

Millenials. Ook wel bekend als de Generatie Y. Dat zijn wij, althans, dat ben ik. En alle andere mensen die nu tussen de 18 en de 34 jaar oud zijn. Daar valt natuurlijk heel wat geld te halen, logisch dus dat VICE het zo knettergoed doet. Ooit begonnen als een klein zwart-witblaadje, daarna een redelijk grote internetsite, maar inmiddels is het met onder andere een platenlabel, een eigen productiemaatschappij met talloze content en ontelbare digitale kanalen één van de grootste spelers op de mediamarkt voor de jeugd. Niet zo gek dat 20th Century Fox er een aantal jaar geleden miljoenen in investeerde en dat The Walt Disney Company onlangs hun belang in VICE met zo’n 200 miljoen dollar opschroefde, waardoor ze nu tien procent van de aandelen in bezit hebben.

En met dat geld is het eerste project al gefinancierd: Viceland, een 24-uurs televisiezender gevuld met de eigentijdse documentaires die we van VICE gewend zijn. Op 29 februari gaat het kanaal de lucht in, waarbij het vanaf dat moment direct voor zeventig miljoen Amerikanen te ontvangen is. In Nederland is Viceland voorlopig niet te zien, maar in een interview met de Britse krant The Guardian heeft CEO Shane Smith al laten weten binnen anderhalf jaar óók in Europa actief te willen zijn.

Maar waarom dan in hemelsnaam televisie gaan maken terwijl uit zo’n beetje elk onderzoek blijkt dat de jeugd helemaal niet meer lineair naar programma’s kijkt? Volgens VICE is dat simpel uit te leggen: omdat er te weinig boeiende content voor ze te vinden is. Zij zijn van plan om de millenials óók via old school tv aan zich te binden door die unieke content wél aan te bieden. En daar dus bakken geld mee binnen te harken. Ik vind dat helemaal niet gekke gedachtegang, want ook bij mij gaat die televisie heel vaak uit omdat er allemaal dezelfde programma’s te zien zijn, op elke mainstream zender. Ik houd dit nauwlettend in de gaten, zou namelijk best wel eens een gigantisch succes kunnen worden.

golden_coffee

Carte Blanche.

Ik zou elk script van The Golden Girls woord voor woord kunnen uitschrijven, zonder ook maar één grap te missen. Niet heel gek, ik heb alle 180 afleveringen stuk voor stuk tientallen keren gezien. Als tiener nam ik zelfs elke avond een aflevering op, in die tijd konden er precies zes op één VHS-tape, dus uiteindelijk stonden er dertig videobanden op mijn boekenplankjes. Na een tijdje natuurlijk niet meer om aan te zien door het korrelige beeld en de slijtagestrepen op de band, maar tot de release van de dvd’s zeulde ik die krengen lange tijd overal mee naartoe.

En ik ben niet de enige fanatiekeling, ‎wereldwijd genieten er dertig jaar na de eerste aflevering nog miljoenen mensen van de avonturen van Dorothy, Rose, Blanche en Sophia. Vier vrouwen op leeftijd, die samen in één huis wonen, oorspronkelijk van 1985 tot en met 1992 op de buis. Drie van de vier actrices zijn er niet meer, alleen Betty White houdt het, met haar 94ste verjaardag net achter de rug, stug vol. In Nederland is de serie héél soms nog te zien, bij Comedy Central momenteel, maar vooral online zijn de fansites en herdenkingspagina’s niet aan te slepen.

De allerleukste is die van Rue McClanahan, Blanche. Haar vrienden en familie hebben de zogenaamde Estate of Rue opgericht, waarmee ze allerlei persoonlijke spullen verkopen aan fans, maar ook honderden foto’s online plaatsen, waardoor je eindelijk meer over de vrouwen te weten komt. Heerlijk! Maar het allerleukste komt nog: na jaren van voorbereidingen komen ze nu met een café op de proppen. Een koffiehuisje waar persoonlijke spullen van Rue worden tentoongesteld, maar waar je ook verschillende soorten cheesecake kunt bestellen, allemaal naar de recepten van Rue en de andere Golden Girls. Noem me truttig of ouderwets, maar ik kan daar compleet hysterisch van worden, daar móet ik gewoon een keertje zijn. Uiteraard is het niet om de hoek, maar in Manhattan. Dus dat we er een weekje New York aan vastplakken neem ik dan maar op de koop toe.

crime_story

The Juice.

Als het aan mij zou liggen bracht ik er vierentwintig uur per dag door. Maar helaas zijn het vanwege tijdgebrek meestal slechts een paar minuten: Wikipedia. Heerlijk vind ik dat, tot op de bodem uitpluizen waarom iets is zoals het is en hoe dat dan zo gekomen is. Maar voor de zaak O.J. Simpson ben ik eventjes gaan zitten, die pagina kwam ik niet in een paar minuten door.

Want wat een soap is die moord op zijn vrouw en een willekeurige andere man na al die jaren nog steeds. Van het zelfmoordbriefje van O.J. tot de bloedsporen van zijn dode vrouw op zijn handschoenen: die man is natuurlijk zo schuldig as hell. De fouten en misstappen die in zijn rechtszaken gemaakt konden worden, om je kapot voor te schamen. In het echte leven een behoorlijk trieste zaak natuurlijk, maar één van de grootste justitiële dwalingen uit de Amerikaanse geschiedenis schreeuwt om een tv-serie, zeker als het om een celeb als American Football-speler O.J. Simpson gaat. Die is er dus nu.

Na het succes van American Horror Story hebben de makers namelijk iets nieuws bedacht: American Crime Story, waarin ze heftige misdaadzaken gedramatiseerd vertellen. Dit eerste seizoen draait dus volledig om de O.J.-zaak, waarvoor ze niet zomaar wat acteurs van de straat hebben geplukt. Zo is David Schwimmer te zien als advocaat Robert Kardashian, Selma Blair als zijn vrouw Kris Kardashian. John Travolta neemt de rol van Robert Shapiro, een andere advocaat, voor zijn rekening, terwijl Cuba Gooding Jr. de titelrol van O.J. Simpson op zich neemt. De eerste beelden zien er té goed uit, ik denk dat American Crime Story: The People vs. O.J. Simpson in één klap die hele hype van Making a Murderer wegvaagt. Een must-download dus, want een uitzenddatum in Nederland is er nog niet.

stach_zoo

Papoe.

‘Maar wie van jullie twee noemt ie dan straks papa?’ De meest gestelde vraag sinds mijn lief en ik de trotse ouders zijn geworden van Stach, onze zoon. Voor veel mensen een logische gedachte, maar ik vind ‘m net zo achterlijk als de vraag ‘wie van jullie tweetjes is dan het vrouwtje in de relatie?’ Eh, allebei niet dus. We zijn twee mannen, dus niemand van ons is op welke manier dan ook een vrouw. Niet in het leven en niet in ons huwelijk. Voor ons zo klaar als een klontje, voor de botte buitenwereld maar een warrige boel. Net zoals het hebben van twee vaders. ‘Hartstikke modern en vooruitstrevend natuurlijk, maar een kind heeft uiteindelijk toch een moeder nodig’: hoe vaak ik dát al gehoord heb.

Waar. Om geboren te worden heb je een mannetje en een vrouwtje nodig. Of eigenlijk een eitje, wat zaad en een baarmoeder. En als je geluk hebt ben je ook nog eens heel erg gewenst en komt er een flinke portie liefde bij kijken. Zo traditioneel is het bij ons niet gegaan. Wc, potje, spuitje, dat werk zeg maar. En talloze pogingen later was daar ineens dat kloppende hartje op die allereerste echo. Na een zwangerschap met enorme pieken en diepe dalen ben jij in ons leven gekomen. Met meer liefde dan je je ooit hebt kunnen wensen. Die van je vaders, maar ook die van je moeder. Haar liefde voor ons heeft haar zo gek gekregen om je voor ons te dragen. Groter kan een hart bijna niet worden hoor. En je hebt twee vaders, maar je hebt ook nog je moeder. Een draagmoeder welteverstaan, maar dat woord haat ik, ze is je moeder, al woon je niet bij haar, maar bij ons. En je blijft haar ook gewoon zien. En je noemt háár mama, als je daar zin in hebt natuurlijk. Niets hoeft.

In ons doen en laten zijn wij best een gewoon gezinnetje. Misschien ietsje anders, dan. We lezen je talloze verhaaltjes voor, luisteren uren naar je onbegrijpelijke gebrabbel en troosten je op de meest onchristelijke tijden in de nacht als je verdrietig bent omdat je eerste kiezen zich door je tandvlees een weg naar buiten banen. Het voelt echt, alsof het nooit anders is geweest en of het altijd al zo heeft moeten zijn. Ik denk niet dat je daarbij de aanwezigheid van twee borsten of een zachte vrouwenhuid mist. Jij bent net zo blij met de talloze kusjes van je twee stoppelbaardpapa’s.

Heel eventjes dachten we dat je tóch een keuze gemaakt had. Mijn lief was papa en ik zou door het leven gaan als papoe. Had jij helemaal zelf bedacht, dus vol trots straalden wij allebei van oor tot oor. Maar het was heel gek, je zei het alleen als je aan tafel zat. Dat bleek logisch te zijn, omdat je met papoe, je prachtige blinkende lepel waar je alles mee doet behalve eten, bedoelde. Dus onze theorie is de prullenbak ingedonderd en we zijn weer terug bij af. Je noemt ons allebei hele dagen papa. Het meest praktische is dat misschien niet, maar het klinkt mij nog steeds elke keer als de meest prachtige symfonie in de oren.

Deze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 01-02-2016.

blackberry

Bold.

Praten in de trein, ik heb er een kotshekel aan. Of het nou aan de telefoon is of het gezwets van een groepje bakvissen, vreselijk. Ik doe er zelf sowieso niet aan mee en kijk eigenlijk altijd als een zombie voor me uit. Of in mijn telefoon, hoe dan ook, in ben met mezelf bezig. Mijn verbazing was dan ook groot toen ik onlangs door een wildvreemde aangesproken werd in een overvolle coupé. ‘Kut, laat me met rust’, was mijn eerste gedachte, maar ik deed mijn oortjes toch maar uit en luisterde wat hij te zeggen had.

Het ging over mijn mobiele telefoon. Die had ie nog nooit in het echt gezien. Dat ze nog gemaakt worden vond ie eigenlijk het meest wonderlijke aan het apparaat. Ik ga namelijk door het leven met, ik kom daar gewoon voor uit, een BlackBerry. Ooit de must-have gadget van elke zelfrespecterende tiener, nu de schande van de smartphones. Waarom is me eigenlijk een raadsel, want ik ben tot op de dag van vandaag zielsgelukkig dat ik me heb los weten te rukken van de indoctrinatie van Apple. Met hun nieuwe en tevens mega dure snufjes die binnen no-time niet meer werken. Toegegeven, mijn BlackBerry Classic is misschien niet het snelste in zijn soort, maakt afschuwelijke foto’s en heeft een vrij beperkte keuze aan apps. Facebook, Twitter, LinkedIn en WhatsApp, maar goed, dan zijn dan ook wel de belangrijkste. De batterij gaat soms wel drie dagen mee, mailtjes schrijven is onderweg nog nooit zo makkelijk geweest en tijdens het bellen, dat kan namelijk ook nog gewoon met een telefoon, is het geluid kraakhelder in plaats van die doffe sound van de iPhone. Kortom: ik ben trots… én fan.

Lange tijd was BlackBerry het lachertje van de telefoonindustrie omdat ze hun koppositie zomaar hebben afgestaan aan Steve Jobs en de zijnen, maar ik voel aan alles dat Apple in een neerwaartse spiraal terecht dreigt te komen. De verkoop van de iPhone valt tegen bleek vorige week en gebrek aan enige vernieuwing is al járen het probleem van het Amerikaanse imperium. Het bedrijf heeft wel echt een nieuwe hit nodig om aan de top te blijven, concurrenten als Google winnen namelijk snel terrein. En die Apple-meuk mag er dan misschien beeldig uitzien allemaal, uiteindelijk gaat het om de functionaliteit en die is bij de iPhone steeds verder te zoeken. BlackBerry al the way baby. Als dat bedrijf straks verrijst uit de dood en aan een tweede smartphone-leven begint heb ik het hier en nu al gezegd. Bewijs!