stach_schiphol

Alleen.

‘Liefje, ik ga een paar dagen naar tennis kijken in Madrid, is dat oké voor jou?’ Ik kan me de woorden van mijn echtgenoot nog steeds glashelder voor de geest halen, al is het inmiddels maanden geleden dat ie het me vroeg. Uiteraard zei ik dat het geen probleem was en dacht dat een aantal etmalen alleen zijn met onze zoon doorbrengen ook wel eens leuk kon zijn. Inmiddels is het dag vier van de zeven en kan ik met eerlijkheid zeggen dat ik géén, ik herhaal, géén alleenstaande ouder zou willen zijn.

Voordat ik nu aan de schandpaal genageld ga worden – of erger nog, met de digitale pek en veren allerlei scheldwoorden naar me toe geworpen krijg: ik weet dat het alleen opvoeden van je kind(eren) meestal geen keuze is. En dat een heel leven niet te vergelijken is met vier minuscule daagjes, maar toch, het valt me zwaar.

Het is reuzegezellig om de enige te zijn die met hem door de tuin kan racen op zijn gloednieuwe loopfiets, of die hem elke avond een verhaaltje voorleest in bed en alle bijbehorende knuffels en kusjes ontvangt. Maar je bent dan ineens ook de enige die het kind heen en weer moet rijden naar je moeder, schoonmoeder en het kinderdagverblijf. Om nog maar te zwijgen over alle poepluiers die voor je rekening komen en gewoon het geen seconde van de dag rust hebben. Dat je met een zeldzaam vreselijke kater op de bank ligt en je zoon natuurlijk net één van de actiefste zondagen uit zijn leven beleeft: dan mis je heus wel iemand die het eventjes van je overneemt.

Maar het aller-, aller-, allersufste van het alleen zijn, is dus dat je niets met elkaar kunt delen. Zoals dat ie bijvoorbeeld na heel lang aarzelen tóch een ballon aanneemt van dat schattige meisje op straat, dan wil ik een trotse blik naar mijn liefje werpen, maar het enige dat ik op rechts zie is een halfdronken tokkie met een smeulende peuk in zijn mond.

Het ergste van alles: het huishouden, dat draait namelijk onverminderd door.  En ik kom tot de niet heel erg verrassende conclusie dat ik daar overduidelijk níet de motor van ben. De strijkwas ligt namelijk nog steeds op dezelfde plek als toen mijn liefje wegging en ik kon gisteren, terwijl ze de deur eigenlijk al op slot wilden doen, nog net een pak melk krijgen bij de supermarkt. Rust en regelmaat, ik weet het, maar niet als ik in mijn eentje ben.

Dus via deze weg eens een pluim voor alleenstaande ouders. Die er 365 dagen per jaar in hun uppie voor staan, in plaats van die schamele week van mij. Die vader en moeder tegelijk zijn en altijd alle belangrijke beslissingen alleen moeten nemen. Ik heb de afgelopen dagen vaak aan jullie moeten denken en hoe ik vooral niet met jullie zou willen ruilen.

Ik bijt voorlopig nog twee daagjes door en daarna heb ik wel een weekendje weg verdiend, dacht ik zo… naar, inderdaad, Madrid. Maar dan het liefst met het hele gezin, want alleen is echt maar alleen.

stach_eric_keukenDeze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 02-05-2016.

topshelf

V&D 2.

Er wappert sinds dit weekend weer een vlag op het voormalige V&D-pand in Arnhem. Net als voorheen zwart met witte letters, alleen valt er nu Topshelf te lezen. Twee weken na de definitieve sluiting van de 128 jaar oude V&D opende het nieuwe warenhuis namelijk al de deuren. Nog niet in de volle glorie, er moeten nog twee verdiepingen aangepast worden, maar de klanten kunnen er tenminste al terecht. En als kers op de taart is ook het restaurant van La Place weer geopend, een primeur voor Nederland.

Maar wie een geheel nieuwe warenhuis-ervaring verwacht, die komt nogal bedrogen uit. Sterker nog: het lijkt eigenlijk net alsof er niets veranderd is. Uiteraard zijn alle verwijzingen naar V&D vakkundig of iets minder vakkundig weggewerkt, maar over het algemeen is het bizar vertrouwd. Kleding, kaarten, sportartikelen en gadgets zijn de eerste producten die ik tegenkom tijdens mijn verkenningsexpeditie vanmiddag. Luxer van uitvoering dan we van V&D gewend zijn en op een ander plekje misschien, maar de look and feel van het vergane warenhuis is nog overal. En die is helaas nog steeds treurig en verlept. Dat komt misschien vooral omdat alle bestaande bordjes gehandhaafd zijn, van de kassa’s tot de paskamers, alles is er nog… Serieus alsof de V&D nooit ten onder is gegaan.

Behalve de prijzen dan, die zijn wel anders. Luxere spullen die vragen ook om hogere prijzen. Het is alleen nu nog een beetje gek om het klootjesvolk te zien rondhangen in een soort skelet van de V&D, wat nu de Topshelf is en waar ze waarschijnlijk nooit iets zullen kopen, omdat het te duur voor ze is. En dan heb ik het nog niet eens over de La Place gehad, daar is een fris hoekje overheen gehaald om de boel een beetje stofvrij te maken en alsof de tijd heeft stilgestaan is de restaurantketen weer back in business. Volgens mij staat er zelfs niet één nieuw gerecht op het menu.

Wellicht komt het omdat het allemaal zo supersnel moest, of misschien ben ik gewoon een oude zeur aan het worden, maar ik voelde het gewoon niet. In plaats van een V&D 3.0 vind ik onze Topshelf eerder een V&D 2. Waar wederom veel volk is, maar niemand met een Topshelf-tasje naar buiten gaat. De nieuwe shopbeleving is vooralsnog ver te zoeken. Die moet er wél echt komen, anders halen ze de 128 dagen nog niet eens. Maar ik geef Topshelf zonder aarzelen een kans, want alle begin is moeilijk en je moet het maar durven en doen, zo is het natuurlijk ook.

topshelf_arnhem_gallery

olly_alexander

The Gay Team.

Grappig feitje over de Amerikaanse muziekindustrie: elke zoveel jaar is er ineens een ware invasie als het om succesvolle Britse acts aan de andere kant van de oceaan gaat. In de jaren zestig is dat begonnen met The Beatles en The Rolling Stones, de jaren negentig waren het Oasis en The Spice Girls en meer recentelijk, al is dat ook alweer tien jaar geleden, maakten Amy Winehouse en Lily Allen de dienst uit in de Amerikaanse hitlijsten. En anno nu is er een nieuwe generatie opgestaan, met onder andere Sam Smith, Troye Sivan en Olly Alexander van Years & Years. En wat daar dan weer bijzonder en leuk aan is, ze zijn allemaal homoseksueel, iets waar ze in Amerika toch nog steeds mee worstelen.

Sam Smith heeft zich dankzij de Oscar voor zijn in mijn ogen afgrijselijke Bond-nummer inmiddels wel op de kaart gezet in Amerika, maar ook de groep Years & Years krijgt inmiddels steeds meer voet aan de grond. Niet alleen meer bij de muziekhipsters, ze krijgen onwijs veel all-round fans. En dat is fijn voor de onzekere closet gays in Amerika, die hebben het al niet al te makkelijk, maar het is dan dus extra prettig om niet alleen cultfiguren als Lance Bass en Adam Lambert als voorbeelden te hebben, maar zich met Years & Years-frontman Olly Alexander ook daadwerkelijk kunnen spiegelen aan een celeb.

De overige twee leden van Years & Years zijn overigens overtuigd hetero, maar hebben er geen moeite mee dat ze een rolmodel vormen voor de gay community. Het is ergens ook wel verfrissend om tussen de stoere mannenbands als Metallica en The Red Hot Chili Peppers iets anders te doen. Plus het geeft de band de unieke kans om de problematiek waar homo’s wereldwijd tegen aan lopen in andere settings bespreek maar te maken, op festivals of tijdens award shows bijvoorbeeld. Ik loop absoluut niet voorop bij de Roze Brigade, maar dit vind ik dus wel een behoorlijk goede ontwikkeling. Ga die jongens maar eens volgen.

trein_zelfmoord

Ontspoord.

Ruim 1800 mensen plegen er in Nederland jaarlijks zelfmoord, omgerekend zijn dat er dus zo’n vier per week. De meeste slachtoffers kiezen voor ophanging, maar één op de tien gaat liever voor een levensbeëindiging op het spoor. Dat vind ik best weinig, want het lijkt me van alle opties de minst pijnlijke manier om te gaan. Lekker snel, zonder al te veel gedoe is het voorbij. Of nou ja, voor de persoon die niet meer wil leven dan hè? Voor de machinist en de talloze reizigers die uren nergens naartoe kunnen is het leven ook een moment toch iets minder prettig.

Irritatie. Dat is de eerste emotie die bij me opkomt. Mijn planning komt in de war en dat vind i‎k dan dus egoïstisch en vervelend van die persoon. Die het leven zo ondraaglijk vond dat ie niet meer wilde leven. Afschuwelijk dus dat het mijn eerste gedachte is. Ik reis vaak op het traject Arnhem-Utrecht en daar lijkt het wel Zelfmoord Centraal af en toe. Bij Wolfheze zit een behoorlijk heftige psychiatrische instelling vlak bij de spoorlijn en daar glippen de nodige gekkies dan ook het spoor op. Ik weet niet wat er eerder was, het spoor of die instelling, maar sowieso geen al te best idee. Of juist wel? Het zorgt er namelijk wel voor dat mensen die om welke reden dan ook niet meer willen leven een kans hebben om er uit te stappen, maar wellicht is er een meer humane manier te verzinnen.

Als mensen uitbehandeld zijn is er in de psychiatrie eigenlijk niemand die ervoor kiest om de patiënt uit zijn lijden te verlossen. Het kán wel, de Nederlandse euthanasiewetgeving maakt namelijk geen verschil tussen lichamelijk en mentaal ondraaglijk lijden, maar in de praktijk is een psychische stoornis wel moeilijk vast te stellen. Patiënten slijten vervolgens jaren en jaren weg in een instelling om dan soms hun kans schoon te zien en met een harde klap voor een aanstormende trein overal van af te zijn. Helemaal alleen, gedreven door wanhoop. Waarom kan zo iemand niet afscheid nemen van het leven omringd door zijn of haar familieleden, warm in een bed. Ik bedoel, als iemand ongeneeslijke kanker heeft, of welke ziekte dan ook, bestaat er de mogelijkheid om die persoon niet langer te laten lijden. Misschien moeten we deze mentale problematiek eens wat hoger op onze agenda gaan zetten.

Op dit moment van schrijven zit ik in de trein. Een andere trein dan gepland, want ik reis om. Op het gebruikelijke traject zijn namelijk mensen stukjes vlees en botten van het spoor aan het schrapen. En krijgt een machinist slachtofferhulp omdat hij net iemand uiteen heeft zien spatten voor zijn neus. Reizigers zitten uren vast in een stilstaande trein omdat één iemand de behoefte had om niet meer te leven. Een persoon die voor nabestaanden nooit herkenbaar kan zijn, waar niet meer echt afscheid van genomen kan worden. Of ja, van een hoopje vlees, alleen dat is er dan nog van je over. We maken er grappen over, vinden het vervelend en nieuwssites maken er niet eens meer melding van. Het is normaal geworden, de standaard. Het leven dendert gewoon door, net als de trein uiteindelijk ook weer gaat rijden. Laten we zelfmoord bespreekbaar maken. En alles doen om het niet zo ver te laten komen. Te beginnen met hogere hekken langs het spoor, scheelt toch al iets.

bejaarden_auto

Heer in het Verkeer.

Het is een lastig gesprek om aan te gaan met je vader of moeder, of misschien wel met dat oude buurvrouwtje van je. Stoppen met autorijden. Omdat ze écht niet meer goed kan zien, haar reactievermogen sterk afgenomen is, of omdat het in- en uitstappen eigenlijk al te veel moeite geworden is. Maar ja, jij kan dat vinden, maar hoe breng je dat onderwerp op tafel? Gelukkig helpt de overheid al een handje, door iedereen die ouder is dan 75 jaar een verplichte keuring bij een arts te laten doen. Heeft iemand geen ernstige aandoeningen, dan volgt er een verlenging van het rijbewijs voor vijf jaar. En dan iemand dus tot zijn of haar tachtigste vooruit.

Persoonlijk heb ik nooit heel erg goed over die regels nagedacht. Ik scheld gewoon heel hard als er een bejaarde met een slakkengang voor me tuft en daarmee klaar. Maar na het dodelijke ongeluk in Limburg ben ik eens na gaan denken, af en toe heb ik zo’n gekke bui. Want het feit dat een 87-jarige spookrijder een vrouw van 39 dood rijdt en haar jonge kinderen in kritieke toestand in het ziekenhuis laat vechten voor hun leven roept wat vragen op. Zo kan je discussiëren of het daadwerkelijk aan zijn leeftijd lag, in principe kan iedereen af en toe de weg eventjes kwijt zijn. En waar leg je dan de grens qua het afnemen van iemands rijbewijs, jonge rijders maken statistisch gezien de meeste ongelukken. Dus dacht ik verder.

En de enige conclusie die ik kan bedenken is dat we allemaal gewoon voorzichtiger moeten zijn. De oude mensen moeten niet versuffen, maar de wat jongere autorijders moeten zich niet laten afleiden door telefoongesprekken of Whatsapp-berichtjes. En zich al helemaal niet laten verleiden om met alcohol of drugs achter het stuur te kruipen, want dat is misschien nog wel een grotere vijand dan het afnemende reactievermogen van de ouderen. Zij kunnen daar niets aan doen, wij wel. Tuurlijk is de situatie in Limburg supertriest. Een gezin is hun moeder kwijt, ten onrechte en om helemaal niets. Maar in plaats met vingertjes te wijzen, denk daar gewoon eens aan als je de eerstvolgende keer je achter het stuur je telefoon pakt om een berichtje te lezen. Die ene seconde kan fataal zijn. Een Heer in ’t Verkeer, elke dag opnieuw, probeer het alsjeblieft.

lucille

Gouden Bal.

Het was in al die jaren Lingo eigenlijk het allerspannendste moment: als de kandidaat een groene, of beter nog, een gouden bal uit de ballenbak viste. Voor presentatrice Lucille Werner stond de ballenbak lange tijd symbool voor haar carrière. Vaak trok ze groene ballen, heel zelden was een programma minder geslaagd, de rode bal dus. Maar met Lingo had ze jarenlang de Gouden Bal in handen, de kroon op haar werk zeg meer. Tot dat programma in 2014 naar de omroeparchieven verdween, omdat er geen plek meer in de uitzendschema’s voor was, of eigenlijk: er keken veel te veel oude vellen naar.

Met het stoppen van Lingo was het vrijwel meteen afgelopen met de dagelijkse gezelligheid van Lucille. Of nou ja, op televisie dan, thuis konden ze vast nog van haar sprankelende persoonlijkheid genieten. Maar de AVROTROS had er toch wat moeite mee om de vakvrouw in te zetten en dus mocht Lucille nog heel sporadisch op komen draven voor een klus. Tsja, dan komen er op een gegeven moment kapers op de kust. En zo is het gekomen dat SBS 6 na onder andere Kim-Lian van der Meij, Frank Visser en Irene Moors, met Lucille Werner opnieuw een grote en bekende naam aan zich heeft weten te binden.

Of het een juiste stap is geweest weten we pas in de toekomt, maar hé, het is tenminste een stap. Lucille is te leuk om nog jaren op de reservebank te hebben laten verstoppen, dus good for her. De eerste klus voor Lucille is het programma Mijn Laatste Keer, het vorige seizoen werd blijkbaar gepresenteerd door Rob Kamphues, ik had er eerlijk gezegd nog nooit van gehoord. Voorlopig nog helemaal geen nieuws over een terugkeer van Lingo, maar dat lijkt me slechts een kwestie van tijd.

roken

Rooksignaal.

Vanaf volgende maand moeten ‘enge plaatjes’ ervoor gaan zorgen dat rokers hun pakjes sigaretten massaal links laten liggen en stoppen met roken. Dit magische plan is door de Eerste en Tweede Kamer goedgekeurd. Dus pas op als je binnenkort bij de infobalie van de Albert Heijn staat, de zwartgeblakerde longen en gezwellen stralen je tegemoet. Met angst probeert de overheid het roken terug te dringen, vind ik een gekke manier.

Want we weten met z’n allen tegenwoordig heus wel dat roken niet goed voor je is. Toegegeven, wellicht is het niet voor iedereen duidelijk dat bij elke sigaret een aantal stukjes teer aan je longen blijft plakken. Dat ziet er vast niet heel fijn uit aan de binnenkant, maar om dat dan op een pakje sigaretten te plaatsen? Want dan kan de Gall & Gall wel vast beginnen met het voorzien van hun flessen drank met afbeeldingen van gezwollen levers erop en zie ik de plaatjes van‎ vernauwde bloedvaten al verschijnen op de doosjes van je Big Mac. Want laten we eerlijk zijn, eten is het nieuwe roken. Voedsel maakt inmiddels meer kapot dan de sigaret.

Ik denk dat de tijd van het agressief aansporen tot stoppen met roken wel voorbij is. Het is bijna overal verboden, op de meeste kantoren zijn er zielige bushokjes geplaatst waar gerookt kan worden, het is een slechte gewoonte: point taken. Laten we in plaats van het straatbeeld vervuilen met griezelige plaatjes de dialoog nog meer openen. Waarom rook je, wat doet het met je en wat kunnen we er aan doen om het te laten stoppen? Help mensen in plaats van dat je ze bang maakt. Dit soort kortzichtigheid maakt me zo boos, zou er bijna een sigaret van opsteken om weer een beetje te ontspannen.

cocacola

Opgefrist.

Rood is de kleur van Coca-Cola, dat weet zo’n beetje iedereen. Maar de blikjes en flesjes van Coca-Cola Light zijn zilver, die van Zero zwart en het relatief nieuwe Coca-Cola Life gaat met een groene verpakking door het leven. Duidelijk afgebakend zou je zeggen, maar het grootste frisdrankmerk ter wereld gaat het allemaal anders doen: binnenkort lanceren ze een nieuwe huisstijl met een grote rode stip. Om de herkenbaarheid van het merk te onderstrepen.

Je zou dat als paniekvoetbal kunnen zien, dat is het misschien ook wel. Want de verkoopcijfers van frisdrank zijn al jaren niet om over naar huis te schrijven. En dat is in de huidige tijd met bewustwording over ons eten en drinken wellicht wel logisch, goed nieuws is het niet voor The Coca-Cola Company. De light-versie krijgt de meeste klappen, in een jaar tijd viel het aantal gekochte flesjes met zo’n twintig procent terug. En omdat de Classic het met de felrode kleur beter doet, gaan ze die verpakkingen doortrekken naar de andere varianten.

Ik weet niet hoor. Persoonlijk vind het niet alleen lelijk, ik begrijp het in dit geval niet zo. Er komen steeds meer verschillende varianten op de markt, misschien moeten ze daar eens in gaan snijden. Want ik weet hoe dol de klant is op kiezen, ze slaan wellicht een tikkeltje door. En ook voor deze giga-restyling worden waarschijnlijk weer miljoenen dollars over de balk gesmeten, dat geld hadden ze ook kunnen gebruiken om Coca-Cola Vanilla eens onder de aandacht te brengen. Want die smaak is pas echt een verrijking van ons dagelijkse bestaan.

cocacola_blikjes

sjp_blokker

Around the Blokker.

Sommige commercials zijn zo weerzinwekkend dat je er van ellende al je vingertoppen van opvreet. En weer andere spotjes werken zo gigantisch op je lachspieren dat je er bijna in blijft. Gelukkig zit er tussen al dat vreselijks af en toe een pareltje. Zo enorm briljant dat het lijkt alsof je non-stop naar een fata morgana zit te kijken. Zoals de nieuwste commercial van Blokker. Met Sarah Jessica Parker in de hoofdrol. Juist ja, die van Sex and the City. De Hollywoodster. De eeuwige Carrie Bradshaw. In een reclame van Blokker. Allemaal waar. En nog steeds niet te bevatten.

Ik heb het spotje inmiddels al, zonder overdrijven, dertig keer gezien en ik blijf er gewoon in. De combinatie van Sarah Jessica Parker en de truttigheid van de Blokker, degene die met dit briljante idee gekomen is verdient alle marketing awards die er bestaan. Wellicht is het voor de honderden ontslagen bij Blokker minder goed nieuws, al is het wel direct duidelijk waar de financiële middelen naartoe zijn gevloeid, ik denk namelijk niet dat Miss Parker voor een boekenbon uit bed gekropen is.

Deze commercial schijnt de eerste van een hele reeks te zijn, dus we zitten voorlopig nog wel goed met Carrie and the Blokker. Bekijk de beelden hieronder, maar wees gewaarschuwd: één keertje kijken doe je niet, je blijft bezig.

stach_vliegtuig

Helemaal Flex.

De popagenda was mijn favoriet, maar zeker niet de enige. Tijdens m’n middelbareschooltijd heb ik de ene na de andere agenda versleten. Volgekalkt met roosters, maar vooral met verhaaltjes van klasgenoten. Daarna ging het een tikkeltje bergafwaarts met de papieren planner en ging het me jarenlang best prima af met wat post-its hier en daar. Maar ja, sinds de komst van onze zoon is ook dat weer helemaal anders. Een planbord met felle kleurtjes in de keuken laat heel duidelijk zien wie op welke tijd waar is en waarom. Geen speld tussen te krijgen. En uiteraard hebben we voor de momenten onderweg een digitale versie met alle agenda’s aan elkaar gekoppeld.

Want ik vind het nogal wat hoor, die planning. Er zijn dagen dat mijn man en ik elkaar precies vijf hele minuten zien tussen het werk en het sporten door. Een kusje en een kleine overdracht, en weer gaan. Belachelijk natuurlijk. Of met een ronkende auto op elkaar staan wachten bij een druk NS-station, het geeft het woord stress een volledig nieuwe betekenis. En steeds als ik me bedenk hoeveel gedoe het is, besef ik me dat wij het met één kind dat nog lang niet naar gym-, zwem-, piano-, hockey- of karateles ‎gaat, nog relatief gemakkelijk hebben ook. Goed, het is eventjes omschakelen, maar met de nodige hulplijnen is zo’n week best prima door te komen. Zolang er maar rust en regelmaat voor het kind is, dat lees ik in werkelijk alle boekjes terug.

Met veel interesse volg ik dan ook de berichtgeving over de proef met flexibele schooltijden. Sinds 2014 aan de gang en staatssecretaris Dekker wil die nu uitbreiden met extra scholen. Het komt er zo’n beetje op neer dat je je kroost niet stipt op een bepaalde tijd naar school hoeft te brengen, je eigen roosters kunt maken en zodoende dus zelf kunt beslissen wanneer je een vrije dag neemt of op vakantie gaat. Lekker praktisch als de ochtend eventjes niet mee zit, en die reisjes zijn natuurlijk wel lekker goedkoop buiten de schoolvakanties. Veel ouders zijn dan ook razend enthousiast, alleen de resultaten vallen vooralsnog wat tegen. En die rust en regelmaat die zo superbelangrijk voor kinderen schijnen te zijn, die zie ik ook nergens terug.

Het leven draait in mijn optiek om planning en schema’s. Onze kinderen groeien op in een tijd met stress en hectiek en waarin, godzijdank, allebei de ouders kunnen werken als ze dat willen. Tuurlijk is het superfijn als je werkgever meedenkt en je wat vrijheid geeft, maar laten we alsjeblieft niet aan flexibele schooltijden beginnen. Dan krijg je straks een allegaartje aan klassen met leerlingen die non-stop wisselen en elkaar straks alleen nog maar zien bij het schieten van de jaarlijkse klassenfoto. Een sociaal isolement is dan nog maar een kwestie van tijd.

De maatschappij verandert, dus verandert de school mee, dat snap ik. Maar een vijfdaags continurooster van 8.30 uur tot 14.00 uur klinkt mij als muziek in de oren. Elke dag hetzelfde en niet meer die gekke woensdagmiddag vrij. Want hoe fijn ook, in het echte leven krijg je ook niet zomaar meer een middagje verlof. Laten we dat onze kinderen‎ dan maar meteen bijbrengen. Geeft ook een soort van rust.

Deze column verscheen ook online bij Fabulous Mama & Family op 25-04-2016.